Gisteren was het afscheidsfeest. Ik zag mezelf al jaren als een old soldier, van de soort dat never dies, maar just fades away. Maar daar bleken veel mensen heel anders over te denken. Niks geen stiekem door de achterdeur verdwijnen, maar afscheid nemen in stijl met veel eten, veel mensen, mooie woorden, cadeaus, kaarten, omhelzingen, drie zoenen, handen schudden en plechtige beloftes om nog eens af te spreken. O.k misschien was het wel helemaal niet mijn feestje, maar het feestje van Tony die al die jaren niet alleen mijn echtgenoot, maar ook een collega was.  Samen begonnen en samen gestopt. Zelfs een ouwe cynicus als ik, ziet daar het mooie van in. Het was hoe dan ook een feest om te herinneren, een feest dat past bij de vele andere goede werkherinneringen.

Een moment van dankbaarheid en verwondering ook dat het lot ons zo goedgezind is geweest. Het kan ook anders- denkend aan oude collega's met gezondheidsproblemen of voor wie de werkfrustraties zelfs na jaren nog niet zijn verwerkt, of de collega's van nu die niet weten of en hoe zij volgend jaar nog bij de club horen, en de collega's die 's nachts nachtmerries hebben over pensionering met 67 jaar terwijl de rek er nu al uit is.

Vandaag was de eerste dag van het begin van een nieuw leven. Een gewone vrije dag en ook weer niet.

's Morgens in je pyama zo'n massa cadeaus uitpakken en kaarten lezen, is toch eigenlijk wel Christmas in de zomer.