Voor de Amerikaanse bibliotheken is het deze week NationalLibrary Week. Veel landenhebben een Bibliotheekweek. In Nieuw-Zeeland doenze het; de Ieren  vierden het vorige maand, de Vlamingen doen het in October tegelijkertijd met de Oostenrijkers en in Singapore  vieren ze het in November en er zijn er nog veel meer.

Maar Nederland dus niet. En dat vind ik een gemis. Wijhebben natuurlijk wel de Boekenweek, maar daar staat het hele proces vanboekproductie centraal, van schrijven tot verkopen. Ook mooi en bibliothekendoen braaf mee aan deze gigaverkoop actie, maar de essentie van bibliotheken,het toegankelijk maken van informatie, is niet aan de orde. Bovendien gaat hetin bibliotheken om veel meer dan boeken. Om maar niet te spreken over al dieandere functies van de bibliotheek. De Makkelijk Lezen pleinen, de Boeken aanHuis diensten, inburgering, de laaggeletterden, de bijdrage aan de democratie,de mediawijsheid, de uitgebreide programmering van fun tot cultuur en informatie, demaatschappelijke relevantie van de bibliotheek, de laagdrempelige toegang totcultuur, literatuur en informatie. De waarde van de bibliotheek als belangrijkinstituut wordt eigenlijk nooit specifiek voor het voetlicht gebracht.

Als debibliotheek in de pers komt is het meestal met een activiteit, een nieuwgebouw, een nieuw uitleensysteem, een ledenwerfactie, leuke dingen voor de mensen, maar deBIBLIOTHEEK als maatschappelijke instituut, laat staan het ‘stelsel’ vanbibliotheken komt zelden of nooit in de pers. Nooit een kritische Volkskrant ofNRC journalist die eens iets opmerkt over het hele systeem; in positieve ofnegatieve zin. Hoeveel heeft er in de krant gestaan over SCP rapport ‘Debibliotheek tien jaar van nu’? Ik had bijvoorbeeld over het verdwijnen van de bibliobus wel eens een serieusjournalistiek verhaal willen lezen in plaats van alle makkelijke feel-goodverhalen die er nu zijn verschijnen. Verhalen over strandbibliotheken enrecentelijk stationsbibliotheken worden als klein quirky nieuws gebracht enzijn nooit aanleiding om eens verder te vragen naar de reden waarom ereigenlijk zulke initiatieven ontstaan. In de Engelse Guardian kom ik regelmatigalgemene artikelen tegen over het bibliotheekwerk in binnen- en buitenland; Amerikaanseen Engelse auteurs schrijven met enige regelmaat een vlammend betoog over dewaarde van de bibliotheek; de Australiers hadden een heuse tv soap, TheLibrarians . In Amerika circuleert een echte movie ‘TheHollywood Librarian’ . Niet alles iseven fantastisch, maar het geeft blijk van betrokkenheid en geinteresseerdheidin een werksoort en een beroepsgroep.

In Nederland wordt bibliotheekwerk nauwelijksserieus genomen; het stelsel van bibliotheken is onzichtbaar en onbekend enlokale bibliotheken worden beschouwd als een vanzelfsprekendheid en dat isgewoon slechte PR die geen enkele bedrijfstak zich kan permitteren enbibliotheken zeker niet.

Tijdens een Nationale Bibliotheekweek zou de BIBLIOTHEEK enalles wat daar achter zit aan structuren, mogelijkheden, kansen en bedreigingenzichzelf kunnen presenteren. Ook het werken in de bibliotheek kan tijdens zo’nweek eens nadrukkelijker aan de orde komen.

Wat mooi is aan de Bibliotheekweken in andere landen is dathet acties zijn van alle bibliotheken. Dus niet een gezelli openbarebibliotheekfeestje maar een presentatie van alle bibliotheken, openbaar,wetenschappelijk, universiteit, hogeschool, gevangenis tot de KB aan toe. Als erooit een Nederlandse bibliotheekweek zou komen, zou dat wat mij betreft eenvoorwaarde moeten zijn. Zodat zichtbaar gemaakt wordt dat er bibliotheken insoorten en maten zijn, maar dat er wel degelijk een relatie is tussen heteenvoudigste filiaal en de KB en alles wat er tussenin zit; al was het maaromdat er een systeem van IBL bestaat, maar ook omdat ze allemaal een bijdrageleveren aan de cultuur- en informatievoorziening in Nederland en dathet hebben van goede bibliotheken een voorwaarde is voor een democratischesamenleving en dat bibliotheken er toe doen!